خبر آمــد که قــــــرار است ســری بشمارند
دوشنبه 1 اسفند 1390 02:31 ب.ظ
ارسال شده در: طنز ،
خبر آمــد که قــــــرار است ســری بشمارند
هر ســــــــری را بـــه حساب نفری بشمارند
سر مـــا گــــــــر نشمردند فدای ســــــر تو
نه قرار است که بی پــــا و ســری بشمارند
دربه در آمده اند از پی احصای نفـــــــــوس
نه روا همچــــــــو مـــــــن دربدری بشمارند
ترســــــــم این طوطیکـــان زبل آمـــــــــاری
آن لب لعــل تــو تُنگ شکــــــــری بشمارند
یا نگردند پی ماه فلک سـر به هـــــــــــــوا
روی تــو دیده و قرص قمـــــــــری بشمارند
این زمان دیو و دد افزون شد و خارج ز شمار
صعب کاری است که جنس بشری بشمارند
با چراغ ار نشــــــود یافت به شهـر انسـانی
دد و دامی در کـــــــــــوه و کمری بشمـارند
یا که آمـــــــــار گــران ســـــوی رقیبم بروند
سر آدم چــــو نشد ، کلّــه خــری بشمارند!
یا بیا یند و در این شهر درندشت و شلــــــوغ
آنچه دیدند ز هـــــــــر خیر و شــری بشمارند
دود خــــارج شده از اگـــــزوز خـــود رو ها را
جانفزا همچــــــــو نسیم سحـــری بشمارند
غلغــل جــوب خیابان کـــــــــــه دلی پر دارد
بدل از زمزمه ی جـــوی و جـــــری بشمارند
شهر تــــا زلف ترافیک بـــــــــه دوش اندازد
حالتش چـــون صنم عشوه گــــری بشمارند
در خــم زلف پریشـــان و گــــره در گــرهش
گـــاه راننده ی خونین جگـــــــری بشمارند
نظری کــــــرده بر این جنگ ترافیک و سپس
ضربه هــــای سپری بر سپــــــری بشمارند
یا دمی جانب مسئول فـــــرا گـــــوش دهند
گفته اش را سنـــــــد معتبـــــــری بشمارند
موقع نطق اگـــــر گــــاف دهد در آمـــــــار
سوتی مختصـــــر و بی ضـــرری بشمارند
داستانهــــــــــــــای تریبـــــونی نقّالــــان را
بهــــر خشنودی طفلان سمـــری بشمارند!
وعده های سرخرمــــــن که به مردم بدهند
زاده ی بـــاد و هبــــــــا و هدری بشمارند
حرکاتم اگر افتاد چو شعـــــــــــــرم مــوزون
مغرضان حالت قر تــو کمـــــــری بشمارند!
بسکه زی ذی شده ام خواهم از ارباب امور
ماده آهــــــــوی مرا شیر نــــــری بشمارند!
بوالفضول الشعرا هستم و خواهم شعــــرا
سخن یُبس مـــرا شعـــــــر تــــــری بشمارند
دارم امّیـــــد ، بـــــه تاریخ ادبیـــــات مـــرا
شاعر خوش سخـن و نامــــوری بشمارند!
دیدگاه ها : نظرات
حكایت
دوشنبه 1 اسفند 1390 02:30 ب.ظ
ارسال شده در: طنز ،
حكایت
كسی از رعایا، پیش كسری انوشیروان، سنگی بزرگ فرستاد. كسری ملازمان را فرمود تا علت ارسال آن معلوم كنند ؛ كه گفته اند: دوچیز بی حكمت نیست: وقوع قضایا و هدیة رعایا!
بیت:
مادری با پسرش گفت كه: اندر كوچه
بی سبب، ای پسر از هیچكسی هدیه مگیر!حالی، تمامی ملازمان در حكمت آن فروماندند، مگر بوذرجمهر حكیم كه زمین ادب بوسه داد وگفت: عمر خداوندگار دراز باد، سنگ بزرگ،علامت نزدن باشد و این رعیت در لباس كنایه گفته است كه : بزرگان را نسزد وعده ای گذاردن كه نتوان در عمل آوردن.
قطعه:
گفت آن بزرگمرد كه سنگ بزرگ را
می بركنم ز راه ودو نیمش كنم به تیغ !سنگ بزرگ را ز ره لطف و مكرمت
جز پیش پای بنده نینداخت ای دریغ !انوشیروان را این تعبیر خوش آمد. فرمود: حال این را چه جواب نویسیم؟ گفت: بر پاره ای كاغذ بنویسند: «ای مرد، ك…» و نزد او فرمایید فرستادن. كسری گفت: این كاف وسه نقطه را چه معنی باشد؟گفت: یعنی: «كشكت را بساب!»
قطعه:
عمل به وعده نكرد آن كه گفت: هست حرام
به چشمم از غم ادبارخلق، خوابیدنبه پیر میكده گفتم كه: چیست راه نجات؟
به خنده آمد و فرمود: «كشك سابیدن!»دیدگاه ها : نظرات
حكایت
دوشنبه 1 اسفند 1390 02:29 ب.ظ
ارسال شده در: طنز ،
حكایت
ناخدا ترسی را شنیدم كه همه روزخسبیدی وچون شب در آمدی، بر دیوار خا نة مردمان شدی و هر چه باب دندان بودی، ربودی.
قطعه:
یكی می كوفت درب ! خانه ام دوش
كه: «بارت می برم بی اجر و بی مزداگر در واكنی منّت پذیرم»
بگفتم: «كیستی؟» گفتا: «منم،دزد!»فی الجمله مرا رگ امر به معروف و نهی از منكر بجنبید. وقتی، آستینش گرفتم كه: شرم نداری كه شام تاریك از بهر غارت به خانة مردمان درآیی؟ گفت: شرم دارم كه شب می روم وگرنی چون فلان كا سب، به روز روشن راه مردمان می زدم !
قطعه:
ای دوست، نیش سوزن ما را مكن قیاس
با كا سبی كه تیر جگر دوز می زندفرق است بین حضرت ایشان ومن، كه من
راهی كه شام می زنم، او روز می زند!دیدگاه ها : نظرات
حكایت
دوشنبه 1 اسفند 1390 02:29 ب.ظ
ارسال شده در: طنز ،
حكایت
تازه دامادی، متعلّقه به ورزشگاه فرستاد فراگیری كا راته را! چندان كه منعش كردم، سودی نكرد؛ كه گفته اند: «شیئان لا سود فیه : نصیحه الدّماوید الا خیر(!) واستماع المواعید الكبیر!» یعنی دو چیز، بی حاصل است: نصیحت نو دامادان گفتن و وعدة بزرگان شنفتن!
قطعه:
حساب كیسه نگهدار، ای كه همسر را
به صد امید فرستاده ای به ورزشگاهحقوق، خرج «عطینا» مكن كه ضعف ریال
چو مفلسان به تكدّی نشاندت در راهپس از چندی شنیدم با همسر مشاجره و مناظره در پیوسته و ضعیفه، به یك ضربه، دندان پیشین اش شكسته !
قطعه:
مار گیری به خانه ماری برد
مار پیچید وقصد جانش كردگفتم: این را اگر كه عقلی بود
مار در آستین نمی پرورد !باری به حكم دوستی به عیادتش رفتم. دیدمش مدهوش و نیمه جان در بستر افتاده و انبان دارو بالای سر نهاده، بر خرابی حالش رقت آوردم. شنیدم كه زیر لب زمزمه می كرد. گوش نزدیك بردم. می گفت:
شعر:
چنان لا مروت مرا زد به مشت
كه گویی نموده مرا قصد كشتزن لاغرو قاتق نان بود
چو گردد قوی، قاتل جان شود!مكن همسری با دلاور زنان
كه چون من شوی دست بر سر زنان!دیدگاه ها : نظرات
حكایت
دوشنبه 1 اسفند 1390 02:28 ب.ظ
ارسال شده در: طنز ،
حكایت
« ایران به رومانی یكصد میلیون دلار وام می دهد.» – جمهوری اسلامی
قا فله سالاری دیدم خودمانی، رهسپار دیار رومانی! گفتمش: « این كاروان از كیست و بارش چیست؟ » گفت: «هدیه ای محقّراست دولت رومانی را كه شنیدم مردمانش سخت فقیرند و در چنگ مسكنت اسیر. »
بیت:
ای كه داری مقام ومكنت ومال
فكر آسایش فقیران باش!گفتم ای دوست! گل گفتی و در سفتی؛ لكن خلاف راه صواب است و نقص رأی اولوالالباب: خانة خود خالی داشتن و نخودچی كشمش در جیب بچة همسا یه گذاشتن!
آن را كه ندار است، با صدقه دادنش چه كار است؟!
زلزله زدة گیلانی و سیل زدة سیستانی، گرفتار بی خانمانی است ؛ كاروان وام مان رهسپار چاد و رومانی! مگر نشنیده ای كه گفته اند:
شعر نو(!)
« آی آدمها !
یك نفر دارد در اینجا می سپارد جان! »
در صف كشك وپنیر و تخم مرغ ونان!
توی راه خاش و لاهیجان !
گر شما بخشندگی دارید،
فكر او باشید
نه به فكر مردمان پشت هیچستان! !
«حال باز گو تا بدانم، این كمكها كه گفتی، نفت از برای بخاری است یا رنو و پیكان سواری ؟ ! » خندید و گفت: «وام صد میلیون دلاری ! ! »
بیت:
رادمردان وقت بخشش، چشم بر هم می نهند
هر چه اندر جیبشان باشد، به مسكین میدهند!حالی كه این بگفتم، در دامنم آویخت ! كه:
قطعه:
پای در كفش بزرگان مكن ای صاحب عقل!
كه در آن، بس كه گشاد است، تو خواهی شد گمدوست داری كه كسی، پای به كفش تو كند؟!
گر خو شت نیست، مكن پای به كفش مردم!!دیدگاه ها : نظرات
حكایت !
دوشنبه 1 اسفند 1390 02:28 ب.ظ
ارسال شده در: طنز ،
حكایت !
وزیری دیدم دل شكسته، بر در مجلس شورا نشسته وآه ونا له در پیوسته.
بیت:
آن چنان گرم از نهادش، آه می آمد برون
كز برایش قلب نرم سنگ هم می شد كبا ب!دانستم كه زخم خوردة استیضا ح است. در كنارش كشاندم و بوسه بر جبینش نشاندم؛ كه «مصا یب دنیا، اگر چه جانسوز است، دل خوش دار كه همین دو روز است!»
قطعه فی النصیحه:
مقام و مكنت و مال ای پسر ، به باد رود
بكوش تا دل بیچاره ای به دست آریچهار سال وزارت كه امن عیش در اوست
خوش است؛ گر دل مستضعفی نیازاریگفت: «دست از من بدار و نام وزارت پیش من میار كه دهان خاطرم طعم بزرگی به تما مت نچشید و دورة وزارتم به چهار سال نكشید !
بیت:
ندانم آتش حسرت نشان استیضاح
چه طرفه بود كه خواب مرا پریشان كرد؟!مرا دردی است كه حكیمان، حكمتش ندانند و طبیبان، معا لجتش نتوا نند؛ كه در امثال آورده اند: «امراضِِ الاكابر اكابرالامراض!»
هملت را پرسیدند : «مسئله چیست ؟»
گفت:« to be or not to be »
دیگر از داشتن نام وزیر چه حا صل؟ كه وزیر بی وزارت چون نانوای بدون آرد است و قصاب بدون كارد!
بیت:
چه نالم از وكلا ای پسر، كه طا لع و بخت
برآن شدند كه آجر كنند، نان مرا!حال ای ملاّ ! تو نیز چیزی بگو.»
گفتم: دل خوش دار كه اگر امروزت از رأس این كار بردارند، فردا به كار دیگرت گمارند ؛ به مصداق آن كه گفته اند: «دهانی كه باز است، حوالتش به رزّاق كار ساز است.» یا آن كه مولانا گفت:
بیت:
«هله، نومید نباشی چو تو را یار براند
گرت امروز براند، نه كه فردات بخواند؟ !»
گفت: «مرحوم مولانا، اشعار زیاد گفته، تو از خودت چیزی بگوی.»
گفتم:
قطعه فی التمثیل !
شنیدم پیر زالی، بر گذر گفت
كه: «گشتم پیر و كس قدرم نداندندارم شو هری كز مهرورزی
نوای مهر در گوشم بخواند! »شنید این قصه، پیری رند وگفتش:
«دهان باز بی روزی نماند!»دیدگاه ها : نظرات
حكایت
دوشنبه 1 اسفند 1390 02:27 ب.ظ
ارسال شده در: طنز ،
حكایت
وزیری را شنیدم كه فراوان سفر كرده بود و بسیار بزرگان دیده و گفتارشان شنیده. شبی از بخت میمون به میهمانی اش رفتم كه شنیده بودم دست و دلش باز است و در زمره مردان میهمان نواز. همه شب نیارمید از شرح مسافرتها گفتن كه :« فلان جای با فلان وزیر، فلان عهد نامه بسته ام وفلان روز با فلان سفیر، درفلان سفارتخانه نشسته. در فلان سفر درفلان مهمانسرا وثاق كردم ودر فلان سفر درفلان فرودگاه، اتراق. حال، سفری دیگر در پیش است كه اگر این نیز كرده شود،بقیّت عمر گوشة عزلت نشینم واز وزارت كناره گزینم.» گفتم:« آن كدام سفر است؟» گفت: « ابتدا به بلاد كفر روم. درینگه دنیا كه اجلاس عمومی است واز آن پس به ژاپون به قصد تجدید روابط تجاری وسپس به «انگریز» جهت گشا یش تسهیلات اعتباری. چون این كرده شد به هندوستان روم و از آن پس اگر بخت مساعدت كرد به روم و اگر چیزی از مدت وزارت باقی بود به بلاد روس و سپس به چین و ما چین و از آنجا به جابلقا و از جابلقا به جابلسا و بعد به …. چون اینها به تمامی كرده شد آنگاه … راستی ای ملاّ ! شنیده ام كه تو نیز مردی جها ندیده ای ، باز گو تا بعد از وزارت كجا نشینم؟ ! »
گفتم:
آن شنیدستی كه روزی یك وزیر
خورد از تخت وزارت بر زمینگفت: جا ی دیگری باید نشست
گفتمش: بر «گردة مخلص» نشین!دیدگاه ها : نظرات
تعداد کل صفحات : 2 1 2
