دوران تنهایی

نویسنده : تنها
ارسال شده در: اشعار خلیل جوادی ،

 

اونـــا کــه میــمیرن مـیرن تــــو بــرزخ

قـاطـی میشـن اهــل بهشت و دوزخ

 

کـــار همـــــه اونجــــا بخـور بخـــوابــه

تــــا روز آخــــر ، کــه حساب کتــابــه

 

اونجــــــا یـــــــه سـیستم اداری داره

واســــــه خودش ســاعت کاری داره

 

سیـستِم اونجــــارو میگـــن عــالیــه

کـــلِّ لـــــــوازمــــش دیجـیـتــا لـیــــه

فــرشتــه ای هست کـه کارش اینه

صُب تـــاشـب اونجـا بگیـــره بشینه

 

کـارکـه نباشه حــوصله ش سرمیره

میشـینه بـا کــــامـپیــوتــــر ور مـیره

 

مـیخواس تــــوی کـامپـــیوتـر بگــرده

رف تـــو پــــروفـــایل یــه پیره مــرده

 

کــــامپیوتــر یکی دو دفه گف: دینگ

پـــرید توی گــزینه ی ” دیپورتینگ “

 

فرشته هه دسپاچه شد کلیک کــــرد

کامپیوتر بدجوری جیکّ وجـیک کـــــرد

 

یهــــو در یـــــــه قــبر کهــنــــه وا شد

یـــــه پیــــره مـرد بـــــــا شکـوه پا شد

 

ازش ســـوال کـــــــردن اسـمت چیـــه

گفـت: ابــوالقــــــــــاسم فـــردوسیـــه

 

یکـی دوروز نشس تـــــوی یــــه میدون

دیـد نمیشه پـــا شـد اومــد تـــو تهرون

 

زمـین نفس کشـــید و بــرفــا آب شــد

بهـــــــار اومـد دوبـــــــاره انقــلاب شـد

 

هـــوای تهــــرون یــه نمه ملــس بــــود

مــزّه ی زنـــدگی حســابی گــــس بود

 

باز شب عــید اومــد و رختــا نـــــو شد

فصـــل شلــــوغــی و بـــدو بــدو شــد

 

شاعر شـــــــاهنــامه خوشحـــال شد

دستـای اون رو شـونه هاش بــال شد

 

بعــد هـــــــزار و چــند ســـــــال دوری

اومده بود چهـــــار شنــبه ســــــــوری

 

آتــیـش روشــن جـــوونهـــــارو دیـــد

اونم یه بــــار از روی آتیــــش پـــــریــد

 

مـــامـــورا اومـدن بهـش گیــــر دادن

چن نفـــری دور و ورش واســتــــادن

 

بــا حـرفاشـون کلی بهش نیــش زدن

گـــــرفــتــنــو ریشــــشو آتـیـش زدن

 

شاعــر شاهنـــــــــامه بـــا حــــال بــد

رفت و نشــس ریشـــشو بــــا تـیــغ زد

 

خـلاصــــــه، تصـمیـــم گـرف نــــو بشه

صــاحب کت شلـــــوار و پالتـــــو بشـه

 

رف جلـــــو مغـــــازه پشـت ویتــریـــــن

دیـد همه ی لبـــاسا هَـس میـدین چین

 

مـو بـه تنـش همـون دقیقه سیــخ شد

یـه خورده واستاد به لبـاســـا میخ شد

 

مغــــازه داره گفــت : عــزّت زیـــــــــاد

دایــی ، بــــرو کنــــار بذار بــــاد بیــــاد

 

بـــــا اینــکه چــرت و پـرت گفت یــــارو

شـاعـر شاهنـــــــامه رفـت اون تــــــو

 

بــــه قـول مــا یـه خورده پالتار خریـــــد

شــال و کـلاه و کـت و شلـوار خریــــد

 

دستــشـو تـــو جیب بغـل فـــرو کــــرد

اشــــرفــی قـــــــرن چهــارو رو کــــرد

 

شـــــاعـــر مــــــا بعد خـــــرید هنگفت

به شیوه ی خودش به اون جوون گفت:

شمـا را چه رفته ست کاینسان خـُلید؟

 

چــــــرا جــمــلـــه ژولـــیده و بُنجـُلید؟

 

چــــرا سیــخ سیـخــی شــده مویتان؟

چـــــرا مــثل زنهـــاست ابـــــرویتـــان؟

 

تـو مردی اگــــر، چیست آن موی مِش؟

بـــرو از سیــــــاوش خجــــالت بکـــش

 

هــــزاران چــو تــــو لندهــــــــــور پلیـد

نیرزد بــه یک مــــــــوی گـــُرد آفــریـــد

 

اگــــر لشکــــر انگیـــــزد اسفنـدیـــــار

دگـــر مـــــوی مِش کرده نــاید به کــار

 

تــورا پــــاردم گــــردد آنگـــــه عِنـــــان

همی می کنی پشـت بــــر دشمنــان

 

تــــویی کـــه بـــــه مـن تکّه انداخــتی

گمـــــــانم مــــــرا خــــــوب نشناختی

 

ابـــوالقــــــــــــاسمم بنده ، فردوسیََم

حکیـــــــــــم زبــــــان آور طــــــوسیَم

 

کنون زیـــــــــــر این گنبد نیـل فــــــام

همــــه مــر مـــرا می شناسند نــــام

 

یــــه لحظـــه بعــــدِ اون صـدای کلفت

مــــرد فروشنده بــه فــردوسی گفت:

 

خودت که نـــــه، میدونتــو میشناسـم

از تـــو کسی چیـــزی نگفتــه واســم

 

ببینمت، تــــــو شاعــری راس راسی؟

“مــــریم حیـدر زاده” رو میشنـــاسی؟

 

راستی یه چی بخوام، ازت بر میـــــاد؟

ترانـــــه ی رپ از کارات در میـــــاد؟

 

پسر خالـه م میخواد کاست جم کنــه

یه چیزایی میخواد سر هـــــــــم کنــه

 

میخوام بـــــراش چیــزای مشتی بگی

هفش تـا شعـر شیش و هشتی بگی

 

بیـــــا ، اینم یـــه کـــاغذ و یـه خودکــار

یــــه چی بگوتومایه های ” شاهکــــار”

 

امّـــا تــورو جـــون مـــامــانت استـــــاد

چیزی نگی که گیــــر بــدن تو ارشـــاد

 

شاعــر شاهنــــامه ســر تکـون داد

هیچّی نگف، فقــط پـــا شد راه افتـاد

 

دید نمیتـونـه بـــــا همــــه بجنگــــــه

هرجـــا کـــــه میره آسمـون یــه رنگه

 

بنـده خـــدا دلش میخواس خیلی زود

دوبــــــــاره بــــرگـرده همونجــا که بود

 

طفلی نشس همینجوری غصّه خورد

یه روز نوشتند ، کــه دق کـــرد و مـرد

دیدگاه ها : نظرات


نویسنده : تنها
ارسال شده در: اشعار خلیل جوادی ،

---

دیدگاه ها : نظرات


نویسنده : تنها
ارسال شده در: اشعار خلیل جوادی ، شعر ،

میگن  بــرادرای  اهل  ایمـــــــــان

بــــرای  اصـلاح  ا مــــــور  نسوان ـ

 

نشستنو  حســـــابی  طرح  دادن

حـدود  منـکراتـــو  شــــــرح  دادن

 

یه طرح  خو بو فوق العــاده  جامع

قــــابل استـفــــاده در مجـــــــامع

 

برادرا  فکــــرای بکــری کــــــــردن

که خواهــرا  ولنگو بــــــــاز نگـردن

 

بـــــــــرای  آرایـش  صــــــورت  زن

کـــــــلّی جریمه  در نظــر گـــرفتن

 

جریمه  مـــــالیــــات  زیبــــــــــاییه

یه  جور  مجــــــازات  سر پــــــاییه

 

عزیز من کی گفته خوشگل بشی؟

بـــاعث  اختلال  و  مشکل  بشی

 

یه عــــالِمی توی کتــــاب نـوشته

دختر  اگه قشنگ بـــــاشه زشته

 

بعضــیا  در بـــــاره ی  خلقت  زن

چیزای  خیلی  جــالبی  نوشتن

 

میتونم   آدرس  بدم  ، که سرکـار

رجو  کنی به جلد هفت "اسفار"   *۱

 

اونجا یه چیزایی نوشته  "ملا "     *۲

نگو بگم ، که  روم  نمیشه  والا

 

تمـــوم  دخترایی  کــه  خـوشگلن

بـاعث  و  بــــانی  هــزار  مشکلن

 

ایــنه  نشونیـــــــا ی  دختر  خـوب

چونه  چکش ،دماغ مثل گوشکوب

 

دختره  بـــــا سبیل  نصــفه  نیمه

هر جـــــا بـره  معـــافه  از جریمه 

 

کـــــارش  اگـه گیرکنه  تــــو اداره

تــــــــار سبیلشو  گــــرو  میـذاره

 

تمــــــوم  چیـزای  تکـــون  دهنده

مــال  همین  حجـــاب  نیـم بنده

 

جریمه هـا  میاد  تو  سامـــانه ها

اضـافه   می کنن بــه یــــارانه ها

 

صد تــــا بلا  از سرمــون رد میشه

کلی ام  ایجــــــاد  در آمـد  میشه

 

هـــزار  تومن  برای  هر  تــــــار  مو

میخــوای  جریمت  نکنن  بذار  تــو   

 

نــــاخن  لاک خورده هم   فلان قد

خودش  میشه  یه عـــالمه  در آمد

 

پوست  برُ نزه  میشه  سیصد هزار

هر چی  پس انداز  داری وردار  بیار

 

جریـــمه ی   آستینـــــــای  کـوتـاه

میشه  برابر  حقـوق  یک مـــــــــاه

 

کـاش  یکی  قــــانون جدید بیــاره

کـه  " فکر  کوتــاه "، جریمه  داره

 

جـــریمه ی  عینک  بــــالای  سر

از لاک  نـــاخن ام  میشه  بیشتر

 

دختره  کــه  دس نگـــرِِِ بـــابــاشه

ممکنه پول  تو کیف نداشته باشه

 

شمــــاره ی  ملی  بــــرای  ایــنه

که  دختـــرا  بچسبونن  به  سینه

 

پلیس شمــــاره هـــارو ور میداره

بـرای  هـــر خلاف  یه کـد  میذاره

 

خلاصه این که شرح احوالشــــون

میره  توی  نامه ی  اعمـالشـــون

 

زنای شل حجــــاب بعد چن مـــاه

میــــــان و  می رسن سر بزنگـاه

 

اونــــا  کــــــه  قـصد  ازدواج  دارن

بــــــاید خلافی بگــــــــیرن بیــارن

 

امـــــــــا  فقــــط  گــرفتن  خلافی 

برای دفتر خونه نیست کــــــــافی

 

اون کـــــه برای  ثبت عقد  میــره

مــــاینه  فنی ام  بــــــاید بگـــیره

 

شــکر خدا  الان تــــو این مملکت

نه اعتیـــــاد وجـود داره نه سرقت

 

شبـــــــا  در مـــــــاشینتو  وا بذار

کیف پر از  پولتــــو هم  جــــا بذار

 

تـــــو مملکت  وفــــــــــور  امنـیته

الان  هـمه  خیـــــالـشون  راحـته

 

مـواد  فروش  که  مطلقــــا  نداریم

خواسته باشین میریم دلیل میاریم

 

مشکل ازدواج  و  کــار  و  مسکن

تو مملکت  به کل شده ریشه کن

 

رشـــــوه و  اختلاس تــــوی اداره

حتی  یه مــــورد ام  وجــود نداره

 

حل شده  کل مشکـــلات کشور

مـونده فقط  " عینک بــالای سر "

 

یه چی بگم  پیش خودت بمــونه

ذلّت  مــــا حـــــاصل  فکرمـــونه

 

ســوال من اینه ، چرا طــــالبــان

عمل میـاد یه جایی مثل  افغان ؟

 

چرا سوئیس  طــــــالبان  نداره؟

که  هر بلایی سرشــون بیـــاره

 

چــــرا  یه طــالبان  برای درمان

گیر نمیاد تو انگلیس  و آلمــان؟

 

از ســر درده هر چـه می نویسم 

دلم ورم کـــرده  که  می نویسم

 

آهای قلم ، قربون شکل ماهت

فدای  بـــــوی  جوهر  سیـاهت

 

دَوُوم بیار  هنوز  زیــــــاده کارم

هزار تــــا شعر نــا نوشته دارم

دیدگاه ها : نظرات


نویسنده : تنها
ارسال شده در: اشعار خلیل جوادی ، شعر ،

وقتی کـــه دید یقش حســـــابی گیره

پاشد راه  افتـــاد  بـــــــره  وام  بگیــره

 

 بد جـوری از شـرایطش خسته بـــــــود

هرجــــــاکه رف درا به روش بسـته بود

 

اومد  نشس خــودکــارو ورداش نوشت

"خسته شدم،خسته،از این سرنوشت"

 

زیر لبی  زمــــــزمــــه هــایی ام  کــرد

تـــــو مــایه هـــای " روزگـــــار نــــامرد "

 

همسایه شون که این چیزارومیشنفت

اومد  نشس کنــــــارش و  بهش گفت:

 

"  جنـــــــــاب استـــــاد خــــدا بـد نــده

صـــدات میگه یــــه خورده حــــالت بده

 

اینجـــــــــوری کـــه نمیـمونه همــیشه

سکته بــــزن بمیــــر ببـین چی میشه

 

اگـــــــه  یـــــه روز تنت  کفـــن  ببــینه

وزیـــــر میــــاد تـــــو مجلست میشینه

 

توی ســــــالنهــــــــــای سـوپـــر مُجلٌل

بـــرات مــــراســـــم میگیـــرن مُفـَـصٌـل

 

تـــو این چیـــزا مسئولا خیلی مَــــردن

شـــروع می کنـن بـــه خـــرج کــــردن

 

بــا استفــــــاده از پـــول خــــورداشـون

عکستـــو میـزنن رو بیلبـــــورداشـــــون

 

نوشته هـــــاتو  رو هـــوا  می قــــــاپن

هر چی کتاب داشته باشی می چاپن"

 

وقتی کــــه چشمش به کتابــــــا افتــاد

دوبـــــــاره فرمــــود :  " جنــاب استــــاد

 

پول کتــــــــــابـــــاتــــو کنـــار میذاشتی

الان تــــو مولــــوی یــه دکٌـــــه داشتی

 

الان کــــــه وضـع مـــالیت آش و لاشه

بـــــرو بمیــــر دیگـــه غمت نبــــــاشه

 

اگــــه بخوای آپـــارتمـــــان بگیـــــــری

بگی نگی بـــــــــاید یــــــه کم بمیری

 

خــــونــــــه بهت میدن بشینی ، امٌــا

شرطش ایـــنه بــری بهشت زهـــــرا

 

برا اونـــــــا  کــه زنـدگی رو بــــــاختن

اونجــــا یه قطعه ی قشنگی ساختن

 

دار  و  درختـــش پُر شـــــاخ و بــرگـه

امٌــــــا فقــــــط  بـــرای  بعد مـــرگــه

 

وقتی بری دنیـــا بـه کــــــامت میشه

محلّه و کــوچــه بــه نــــــامت میشه

 

درستــه خـــــــــونه از خـــودت نداری

امّـــــا بــــــرای کشـــــــور افتخــــاری"

 

---------------------------

 

یــــــــــارو یــه ذرّه خودشو یه ور کرد

صدای  تلــــوزیــونـــو  بیشتــــر کـــرد

 

بعد سلام  و  صلــــــــــــوات و  اینها

که مـــــــا اینـــــاشو می کنیم منهـا

 

جنــــاب گــــــــــوینده بــا اند سرعت

خبـر می داد از کمکـــــــــــای دولت

 

میگف: "میخــوان اون ورآب دویستا

 خـونه بسازن واسه ساندینـیسـتـا

 

میخوان به خـــــــاطر رضــــــای خدا

کمــک کنــن بـــــه دانیـل اورتگــــــا "

 

بهــم نگیـن [ اند ] و  چـــــرا آوردم 

واژه ی خـــــارجی بـــه کــــار بردم

 

نگیـــن فلانی خــــــارجی پســنده  

بـــرای همـــــراهیه  [  اند  ]  بنده 

 

ا ُمّتِ  در صحـــنه  همیــنه  دیگه   

هـر چی بگن  اونم همـــونو میگه 

 

مــــــا آم بـــایـد کمک کنیــم آنـــاً  

پـــول نداریــم  اقلّکن  زبـــــانـــــاً

 

به مــــــا میگن اُمتِ تــوی صحنه

تِلپ میشیم هرجاکه سفره پهنه

 

نشــونیـــامـونـــو بذار بگم بــــــاز

تیپ تـُپل ، مشت گره ، دهن باز

دیدگاه ها : نظرات


نویسنده : تنها
ارسال شده در: اشعار خلیل جوادی ، شعر ،

در یک  مسیــــر سنـــگلاخِ  پیــچ  در  پیـــچ

هی زندگی  چرخید  گـــــــردِ  محـــور  هیچ 

 

هی شب شدو هی روز،هی تعطیل هی کار 

هی  آفتــــاب و مـــــاه ، هی تکــــرار ، تکــرار

 

 مو هایم از این روز و شب  جو گندمی شد 

فکرم  دچـار  گیجی  و  سر  در  گمی  شد 

 

چیزی  به جـــا  نگذاشـــته  هستی  برایم

آیینه ی  صـــــــادق  گـــــــواه  مدعــــــــایم 

 

از خنده می گـــویم ، ولی  بــا فعل ماضی 

من شـــــاکیم  از روزگـــــار  آقــای  قاضی  

 

مـا نیز یــــاری ! داشتیم ، امـــــا چگـــونه؟ 

 از اوّلش  من  مـــار  بــودم  یـــار  پــــونه 

 

 احساس راکد مـانده ام را  کرده ام  وقف

سر کرده ام بـا یک غر یبه  زیر یک سقف

 

غافل شدم  تقویم  بـا سرعت ورق خورد

دزد زمــــان  آرامشم را  بـــــا خودش برد

 

می خواهی ازحُکمَت شوم این بارراضی-

آرامشم را  پس بگـــیر  آقــــای قــــاضی

دیدگاه ها : نظرات


نویسنده : تنها
ارسال شده در: اشعار خلیل جوادی ، شعر ،
مغـــــــازه ی رنگ و ریــــا شلـوغه

که ســـــال ســـال دزدی و دروغه

 

شمش طلارو بــــــــا تریلی بــردن

فقـــط همین نبــــوده خیلی بـردن

 

اون همه پــــول بی زبـون چپو شد

یه عــــــالمه دلار  هپل هپـــو شد

 

اونی کـــه توی شوش مستــاجره-

کفش و لبـاسش  همه  جر واجره-

 

اونی کــه زندگیش روی کـــولشه -

می دونه این شمشا چقد پولشه؟

 

یه هجده و نیم بنـــــویس تــو دفتر

صفرو بچین جلــــــــوش بره تا آخر

 

خب،حـــــــالا این رقم فقـــط دلاره

الان  دلار  ضـــــرب  در  هـــــــزاره

 

بشین بـــا چرتکه اینور اونورش کن

این رقمــــــو هـزار برابــــــرش کن

 

این همه پول میشه تــو این زمونه

سیصد و هفتـــــــاد هــزار تا خونه

 

حقــــــوق مستاجرا خـوردن داره؟

طلای بیچـــــاره هــــــا بردن داره؟

 

در آمـــد یـه ســــــــال نفتمــــونه

تــــورو خــدا نبــــــر  بذار بمــــونه

 

همیشه اونهایی که خیلی سیرن

علتش اینـــه کــه زیــــر آبی میرن

 

کسی کـــــه اینقد رو تریلیش داره

یقین دارم یه عـــــــالمه ریش داره

 

برای اون کـــــــــه تــوی این وادیه

دو  کــــــــامیـــون طــلا خدا دادیه

 

شک ندارم  کــه این بـــــزرگ زاده

خمس و زکـــــاتشم به موقه داده

 

شمـــشا مـــــال یــــه آدم مومنه

وگــــرنه  بردنش چطـــور ممکنه!؟

 

آخه بــــــاید خـــزانه خالی شه تا

بیــــــــان برن سراغ یــــــارانه ها

 

خدا کنه  یهــــو  طلا  مس  بشه

صــاحب اون تریلی  مُفلس بشه

 

خدا کنه تــــــوی گـلوش گیر کنه

تریلیه  صـــــــــاحبشو  زیـر  کنه

 

توی یه روز یه سـال در آمـد نفت

تــــو کیسه ی دولت تـرکیه رفت

 

فک نکنید  این چیزا حـرف مفـته

دولت  تــــرکیه  اینـــــــارو  گفته

 

تو مــــــــــاهواره  اردوغانو  دیدم

با گـوشای  خودم  ازش  شنیدم

 

منتخب  مــــــردمشـــــونه  دیگه

رئیس دولت کــــــــه دروغ نمیگه

 

بگم؟ بگم؟ ، هنوز یه خورده زوده

نه ، نگم ، انشالا که گـــربه بوده

دیدگاه ها : نظرات


نویسنده : تنها
ارسال شده در: اشعار خلیل جوادی ، شعر ،

یه روز خدا میخواس بیــــــــــــــــاد بشینه      

آدم  و  حــــــــــــــــوّا رو  بیــــــافــــــرینــه

 

وقتی اومد مشغــــــــــول کـــــارش بشه

خــــــواس یه فرشته دستیــــــارش بشه

 

تو جرگه ی  فرشته هــــــــــــــــا  نگا کرد

از تـــــــو  اونـــــــــا  یه کـــار گـر  جدا کرد

 

گف: برو  ظرفــــــــــــــو  پُر  خاک رُس کن

آب ام بریز یه خـــــــــــــورده گل درُس کن

 

فرشته با کمـــــــــــــــــــــــال میل پا شد

برای تعظـــــــــــــــــــــیم یه ذرّه تــــا شد

 

بـــــا هیکل قشــــنگ و خـــوش  قـــواره

فُــــرغــونــو ور داش بره خــــــــاک بیـاره

 

فـــــرشته هه  خاکــــارو  آوُرد  نشست

هر چی تونس تو خــــاک رُس آب بست

 

همـــــــینه کـــــه جنس بشـــــــر خرابه

دو ســــوّم  کُـــــــــــــــلّ  وجـــودش آبه

 

اگه یه جاش سفته هـــــزار جاش شُله

تقصیـــر  اون  فــــــــــرشته ی  مُنــگُـله

 

خلاصه ، کــــــــــــــار گل به آخــر رسید

میگن خدا یه ذرّه ام تــــــــــــــوش دمید

 

به خــــــــــــــاطر همینه  یک عــــــالمه

هــــــــــــــــوا  تـوی کـــــلّه ی این آدمه

 

نمی دونم خدا چه قــــصدی داشـــــته

که آدمـــــــــــارو  سر کـــــار گـــذاشته

 

از ســــر طـــــــعنه گفته بــــاریکـــــــالا

جدی نگفـــته ، شوخی کــــــــرده والا

 

خودش میگه بشر هبـــــــوط کــــــــرده

بـــــــــا کلّه رو زمین سقــوط کـــــــرده

 

میگن مُخِش حســـــــابی ضربه خورده

خــــــــوبه کــــه زنده مـــونـده و نمُـرده

 

امــــــا حــــــــــــالا همـین خُل و دیوونه

فک میکـــــنه خـدای دنیــــــــــــــــا اونه

بشرمث یه مــــــــــــاهی توی برکه س

فک می کنه دنیــــــــا همیـــــــنه و بس 

 

اون که به برکــــــه ی خــــــودش راضیه

محـــــــــــاله  کـه  بفهمه  دریــــا  چـیه

 

پـــــــــــاشو برو تو آسمونــــــــــا یه سر

تلسکــــــــــوپ ام اگــــــه تـونستی ببـر

 

برو یه چنتــــــــــــا کهکشــــــو نو رد کن

زمینـــــــــو از اونجــــــــــا بشین رصدکن

 

زمین  به قــــــــــــــــدٌِّ  یه ســــر سوزنه

بشــــــــر یه صــــــــــــد هــــــزارم  ارزنه

 

میتونی اون بـــــــــــــالا یه کــــم بشینی

دیکتـــــاتــــــورای  کـــــــــــــوچیکو  ببینی

 

به کـــــار  آدمــــــــــــــــــا  از اون  بلـندی

هی بزنی به روی پـــــــــــــــــات بخـندی 

 

الان تــــــــــا اونجـــــایی که یـاد بنــده س

شــــــیر اگـــــه آدم بُکُــــــشه درنــده س

 

امّــــــــا از اونجــــــــــــایی کـــه عقل داره ـ

آدم اگـــــه شـــــــیر بُکُــشه ، شکـــــــاره

 

هی به خـــــــودش نمره ی عـــالی میده

جــــو نـــورا رو گــــــوشمــــــــــــالی میده

 

الاغ بد بختـــــــــــو بــــــــه هـر بهــــــــونه

رونشــــــو می بنده به تـــــــــــــازیــــــونه

 

خدا وکیــــــــــلی راحــــــــــــــته براتــــون؟

زنگــــــوله  بندازن  تو  گردنــــــا تــــــــون؟

 

قبیله تون تو جــــــــــاده هـــــــا قطار شه

شتر بیــــــــــاد رو کولـــــــتون سـوار شه؟

 

خدا اگه ببینه شــــــیر تــــــــو شـــــــــیره

ممکـــــنه عقلــــو  از بشــــر  بگــــــــــیره

 

بشینه  از روی  حســــــــــاب و نقـــــشه

عقل مـــارو به حیــــــــوونـــــــــا ببخـــشه

 

یه روزصُب ازخواب پامیشی می بیــــــنی

بشر  دوبـــاره  رفته  غــــــار  نشیـــــــنی

 

دیگــــه  بــــــــــاید  تـــــرک  تجمّـل  کنی

هر چی کـــــــه پیش میـــــاد تحمل کنی

 

ببـــر  اومده  دنیــــارو  دس  گــــــــــرفته

حقّـــشو  از آدمــــــا پس گـــــــــــرفــــته

 

امّـــــا تــــــو روحت ام خبـــــــر نـــــــداره

بُلن میـــشی  بـــــــازم  میــــــری  اداره

 

میری تـــــــوی اُطـــــــــــــاق تــر تمـیزت

می بینی خـــــر نشسته پشت مـیــزت

 

 به جــــــــان تــــو جنــــــــاب خر حقّشه

حقّـــشه کــــــــــه مدیــــــــر کُـلّت بشه

 

شک  نـــــــدارم ، اگـــه  دو روز  بگــذره

میگن این از  قبــــــلیـه  بهتـــــر تـــــــره

---------------------

شیــــر  اگــــــــه  پستی  بپـذیره ، آنی

دنیـــــا  میــــشه  یــــه جنگل  جهــانی

 

جـــــونـــورا صــــــــــــاحب قدرت میشن

جنگـــا دیگه فقـــــــــط میشه تن به تن

 

تفــــنگــارو جــــم  می کنـــــن  دو روزه

می بــــرن و می چیـــنـنش تـــــو مـوزه

 

بـــــــــرای اینــــکه  روز خــــوش  ببـینن

سـلاح  هســــته ای  رو  ور می چیـنن

 

لبــاس قــانـــــونـــــــــو  بـه تن می کنن

خوردن گـــوشــــــــــتو  قدغن  می کنن

 

وقتی ببـــــینی چـــــــــــــــاره ای نداری

میـــــری می افتی به گیــــاه خـــــواری

 

می بیـنی آدمـــــــــــــا کنــــــار خـــــرن

دارن بــــاهم تــــــــــوی چمن می چرن

 

یــــــــه دفـعه ای ممکنه روبـــــــاه شَل

بشه رئیس  ســــــازمـــــــــــــان ملـــل

 

کــــــــــــاپیــــتولاسیونِ  بشر  بــــاطـله

کسی شپش هـــــم بُکُـــــشه قــــاتله

 

ممکنه طبق مصلحت مــوش کـــــــــور

بشه تو این دنیـــــــــا رئیـس جمهـــور

 

نگو کــــه موش کـــور ســــــــواد نداره

میگیم یکی بــــــره بـــــــراش بیـــــاره

 

یه دونــــــــه دکتــــــرای آکـــسفوردی

یکی دو دست هم لبــــــــــاس لرُدی

 

لبــــاســـارو تنش کنـه مـــــاه میشه

رئیس جمهور چی چیه، شاه میشه

 

میای خونه  خورد و خمــیر و خسـته

می بینی کرگدن به جـــات نشسته

 

رو مبلتـــــون یــــه پنگــــــوئن لمـیده

یه گـــــــوشه هــم الاغ دراز کشیده

 

اون طرف ام  بـــــو قلمون یه کــــاره

رفته نشسته پــــــــــای مــــــاهواره

بیـــــایم از این به بعد عــــادت کنیم

حقـوق حیــوونــو  رعـــــــــایت کنیم

 

دیگه رو حقٌ مــــــــورچه پــا نذاریم

برای سوسکا دمــــپایی نیـــــــاریم

 

دیدگاه ها : نظرات




تعداد کل صفحات : 4 1 2 3 4