دوران تنهایی

نویسنده : تنها
ارسال شده در: اشعار دفاع مقدس ،


















دیدگاه ها : نظرات


نویسنده : تنها
ارسال شده در: اشعار دفاع مقدس ،

دیدگاه ها : نظرات


نویسنده : تنها
ارسال شده در: اشعار دفاع مقدس ،
غنچه و گل سوختند.....

باز به آرامشم
عشق و جنون تک زده
بر صفحات دلم
خامه به رقص آمده

باز ز راس قلم
خون فوران می زند
صفحه ی دل ، باغمت
پیله به خود می تند

عاقلم از آنکه از
عشق تو شیدا شدم
گمشده در خویش و در
عشق تو پیدا شدم

ای همه ی آفتاب
سایه ی رخسار تو
جام جهن بین عشق
دیده ی بیمار تو

ای که همه شمع ها
دور تو پروانه وار
نور تویی دلبرا
وان دگر آئینه دار

سرمه ی چشم ملک
ذره ای از خاک تو
ای که ز داغ غمت
سینه ی غم ، چاک تو

حق متجلی شد از
ماه رخ زرد تو
غم، به فغان آمد از
مثنوی درد تو

بر دل هفت آسمان
زلزله افتاد باز
اشک فشان در فغان
خیل ملک در نماز

رنگ ز رخساره ی
عشق ، از این غم پرید
عرش از این واقعه
نعره ز جانش کشید

آدم و جبرئیل ، از این
غم به فغان ، آمدند
یحیی و نوح و خلیل
بر رخ و سر می زنند

موسی عمران ، ز غم
سینه بسی چاک کرد
عیسی روح القدس
بر سر خود خاک کرد

بانک بر افراشتند
فتنه به پا داشتند
بر جگر مصطفی
داغ دل انباشتند

بر تن گل تاختند
غنچه و گل سوختند
خرمن پروانه را
جامه بر افروختند

ببل و پروانه را
«سامریان » پرزدند
وای که شمشیر کین
بر سر حیدر زدند

بهر تن مجتبی
تیر و کمان ساختند
دست علمدار را
از بدن انداختند

با ده ی عشاق با
خون دل آمیختند
دست خدا بسته و
خون خدا ریختند

خون دل مجتبی
بر دل مجمر زدند
سنگ جفا بر رخ
زینب (س) مضطر زدند

طبل جفا کوفتند
کینه بسی توختند
پشت در بیت وحی
هیمه بر افروختند

بر جگر عاشقان
داغ مکرر زدند
چون خلفان «هبل»
ضربه بر آن در زدند


دیدگاه ها : نظرات


نویسنده : تنها
ارسال شده در: اشعار دفاع مقدس ،

دیدگاه ها : نظرات
برچسب ها: ابوالفضل سپهر ،


نویسنده : تنها
ارسال شده در: اشعار دفاع مقدس ،
یه روزی روزگاری
دو تا بچه بسیجی
نمی دونم كجا بود
توفكه یا دوعیجی

تو فاو یا شلمچه
تو كرخه یا موسیان
مهران یا دهلران
تو تنگه ی حاجیان

تو اون گلوله بارون
كنار هم نشستند
دست توی دست هم
با هم جناق شكستند

با هم قرار گذاشتن
قدر هم رو بدونن
برای دین بمیرن
برای دین بمونن

با هم قرار گذاشتن
كه توی زندگیشون
رفیق باشن ولیكن
اگر یه روز یكیشون

پرید و از قفس رفت
اون یكی كم نیاره
به پای این قرار داد،
زندگیشو بذاره

سالها گذشت و اما
بسیجی های باهوش
نمی ذاشتن كه اون عهد
هرگز بشه فراموش

یه روز یكی از اون دو
یه مُهر به اوون یكی داد
اون یكی با زرنگی
مُهر و گرفت و گفت: (یاد)

روز دیگه اون یكی
رفت و شقایقی چید
برد و داد به رفیقش
صورت اونو بوسید

گل رو گرفت و گفتش:
(بسیجی دست مریزاد)
قربون دست داداش
گل و گرفت و گفت: (یاد)

عكسهای یادگاری
جورابهای مردونه
سربندهای رنگارنگ
انگشتری و شونه

این میداد به اون یكی
اون یكی به این میداد
ولی هر كی می گرفت
می خندید و می گفت: (یاد)

هی روزها و هفته ها
از پی هم می گذشت
تا كه یه روز صدایی
اینطور پیچید توی دشت

یكی نعره می كشید:
(عراقیها اومدن
ماسكهاتون بذارین
كه شیمیایی زدن)

از اون دو تا یكیشون
در صندوقو گشود
ماسك خودش بود ولی
ماسك رفیقش نبود

دستشو برد تو صندوق
ماسك گازشو برداشت
پرید، روی صورتِ
دوست قدیمی گذاشت

همسنگر قدیمش
دست اونو گرفتش
هل داد به سمت خودش
نعره كشید و گفتش:

(چرا می خوای ماسكتو
رو صورتم بذاری
بذار كه من بپّرم
تو دو تا دختر داری)

ولی اون اینجوری گفت:
(تو را به جان امام
حرف منو قبول كن
نگو ماسك رو نمی خوام)

زد زیر گریه و گفت:
اسم امامُ نَبَر
ماسكو رو صورت بذار
آبرو ما رو بخر

زد زیر گوشش و گفت:
كشكی قسم نخوردم
بچه چرا حالیت نیست؟
اسم امام رو بردم

اون یكی با گریه گفت:
فقط برای امام!
ولی بدون، بعد تو
زندگی رو نمی خوام!

ماسكو رفیقش گرفت
گاز توی سنگر اومد
وقتی می خواست بپّره
رفیقشو بغل زد

لحظه های آخرین
وقتی می رفتش از هوش
خندید و گفت: برادر
(یادم ترا فراموش)

آهای آهای برادر
گوش بده با تو هستم
یادت میاد یه روزی
باهات جناق شكستم

تویی كه روزمرّگیت
توی خونه نشونده
تویی كه بعد چند سال
هیچی یادت نمونده

عكسهای یادگاری
جورابهای مردونه
سربندهای رنگارنگ
انگشتری و شونه

هر چی رو بهت میدم
روی زمین میندازی
می گی همش دروغه
(یاد) نمی گی می بازی


دیدگاه ها : نظرات
برچسب ها: ابوالفضل سپهر ،


نویسنده : تنها
ارسال شده در: اشعار دفاع مقدس ،



دیدگاه ها : نظرات


نویسنده : تنها
ارسال شده در: اشعار دفاع مقدس ،
اتل متل یه بابا
دلیر و زار و بیمار
اتل متل یه مادر
یه مادر فداكار

اتل متل بچه‌ها
كه اونارو دوست دارن
آخه غیر اون دوتا
هیچ كسی رو ندارن

مامان بابا رو می‌خواد
بابا عاشق اونه
به غیر بعضی وقتا
بابا چه مهربونه

وقتی كه از درد سر
دست می‌ذاره رو گیجگاش
اون بابای مهربون
فحش می‌ده به بچه‌هاش

همون وقتی كه هرچی
جلوش باشه می‌شكنه
همون وقتی كه هرچی
پیشش باشه می‌زنه

غیر خدا و مادر
هیچ‌كسی رو نداره
اون وقتی كه باباجون
موجی می‌شه دوباره

دویدم و دویدم
سر كوچه رسیدم
بند دلم پاره شد
از اون چیزی كه دیدم

بابام میون كوچه
افتاده بود رو زمین
مامان هوار می‌زد
شوهرمو بگیرین

مامان با شیون و داد
می‌زد توی صورتش
قسم می‌داد بابارو
به فاطمه ، به جدش

تو رو خدا مرتضی
زشته میون كوچه
بچه داره می‌بینه
تو رو به جون بچه

بابا رو كردن دوره
بچه‌های محله
بابا یه هو دوید
و زد تو دیوار با كله

هی تند و تند سرش رو
بابا می‌زد تو دیوار
قسم می‌داد حاجی رو
حاجی گوشی رو بردار

نعره‌های بابا جون
پیچید یه هو تو گوشم
الو الو كربلا
جواب بده به گوشم

مامان دوید و از پشت
گرفت سر بابا رو
بابا با گریه می‌گفت
كشتند بچه‌هارو
بعد مامانو هلش داد
خودش خوابید رو زمین
گفت كه مواظب باشین
خمپاره زد، بخوابین

الو الو كربلا
پس نخودا چی شدن؟
كمك می‌خوایم حاجی جون
بچه‌ها قیچی شدن

تو سینه و سرش زد
هی سرشو تكون داد
رو به تماشاچیا
چشاشو بست و جون داد

بعضی تماشا كردن
بعضی فقط خندیدن
اونایی كه از بابام
فقط امروزو دیدن

سوی بابا دویدم
بالا سرش رسیدم
از درد غربت اون
هی به خودم پیچیدم

درد غربت بابا
غنیمت نبرده
شرافت و خون دل
نشونه‌های مرده

ای اونایی كه امروز
دارین بهش می‌خندین
برای خنده‌هاتون
دردشو می‌پسندین

امروزشو نبینین
بابام یه قهرمونه
یه‌روز به هم می‌رسیم
بازی داره زمونه

موج بابام كلیده
قفل در بهشته
درو كنه هر كسی
هر چیزی رو كه كشته

یه روز پشیمون می‌شین
كه دیگه خیلی دیره
گریه‌های مادرم
یقه تونو می‌گیره

بالا رفتیم ماسته
پایین اومدیم دروغه
مرگ و معاد و عقبی
كی میگه كه دروغه؟




دیدگاه ها : نظرات




تعداد کل صفحات : 2 1 2