دوران تنهایی

نویسنده : تنها
ارسال شده در: اشعار دفاع مقدس ،

با گریــــــــه گفت که رفتــــــــــــه داداششـــــــــــو ببینــــــــــه
دوبـــــــــــاره و ســــــــــــه بــاره جلـــــــــوی چشـــــم دامـاد
تمــــــام جبهـــــه رو گشـــــــت گریـــــــه کرد و جـــــواب داد
رویـــــــــــم سیــاه مـــــــــــادرم ســــــــــــــــرت رو درد آوردم
آخ آخ ، راستــــــــــــی ببینــــم قـــــــــرص قلبمـــــو خــوردم
بغضــی کـرد و دستــــــــــــــای لرزونـــــــــو کرد تو کیفــــش
دســـتـــــــــای پینــه بستـــش اون دستــــــــای ضعیفـــش
دست هایــی که جــــــــــا داره آدم بــــــــــراش جـــــون بده
اون دستـــــای ضعیفـــــــــــــش کـــــــه عرشـــو تکــون میده
اون دستـــــــای ضعیفــــــــــــی کــــــــه پرشـــــــده ز پینـــــه
اون دستــــــای ضعیفــــــــــــی کـــــــــــه مـــــــرد آفرینــــــــه
دســـــت گذاشت رو زانـــوش همـــــون کوه عشق و صبـــر
با یاعلــــــــــــــــــی بلند شـــد بلنــــد شــــــد از روی قبــــر
گفت دیـــــگه بــاید بــــــــــــرم قرص هامــــــــو نخـــــــوردم
حـــــلال بکـــــــن عزیــــــــــــزم ســــــــــــــــرت رو درد آوردم
بازم مــــــــــــــیام کنـــــــــــارت عزیزکـــــــــم شنیـــــــــدی؟
تــــــو هم عین بچه مـــــــــــی بـــــــــوی اکبــــــرو میــــدی
هــــــــی اشــــــــکهای پیــرزن زصورتـــــــــش میچکیـــــــد
دور شــــــــد از ســــــر قبــــــــر ســــــــر قبــــــــر اون شهید
شهیدی که سکتـــه کــــــــــرد بـــابـــای پیرمــــــــــــــردش
خواهر اون وقت عقــــــــــــــد همـــــــه ش گریه میکردش
اون که تا حــــالا غیـــــــــــر از فاطمــــه مــادر نداشـــــــت
تیرخــــــورده بود گردنـــــــــش روی تنـــــش سر نداشــــت
دستـــــهای اون شهیــــــــــد بــــه پشــت مــــادرش بـود
مـــــادر نفهمیــــــــــــد که اون علــــــــی اکبـــرش بــــــود
مـــــادرو همراهــــــــــــی کرد گفــــــــت که مهربونــــــــم
غصـــه نـــــخور مـــــــــــــادرم تمامشــــــو مـــی دونـــــم
آی قــصـــه قــصـــه قــصـــه نــــون و پنیـــــــر و پسـتــــه خواهــــــری که با گریـــــــــــه ســــــــر سفره نشستـــــه
یــــــک زن قـــد خمیـــــــــــده ســــنگ قبــــر شکستـــــه
گریــــــــه هـــای پیرمــــــــــرد بگـــــــــم بازم یا بســـــــــه؟

دیدگاه ها : نظرات


نویسنده : تنها
ارسال شده در: اشعار دفاع مقدس ، شعر ،
اتل متل یه جانباز





که اسم اون احمده


نمره جانبازیش


هفتاد و پنج درصده





اون که دلاوریهاش


تو جبهه ها غوغا کرده


حالا بیاین ببینین


کلکسیون درده





اون که تو میدون مین


هزار تا معبر زده


حالا توی رختخواب


افتاده حالش بده





بابام یادگاری از


خون و جنگ و آتیشه


با یاد اون زمونا


ذره ذره آب میشه





آهای آهای گوش کنید


درد دل بابا رو


می خواد بگه چه جوری


کشتند بچه ها رو





هیچ می دونی یعنی چی


زخمی ها رو بیاری


یکی یکی و با زور


تو آمبولانس بذاری





درست جلوی چشمات


همین طوری که میره


با شلیک مستقیم


ماشین الو بگیره





همینجوری که میگفت


چشماشو به دیوار دوخت


انگار با این خاطره


بابام الو گرفت سوخت





گفتن این خاطره


بد جوری می سوزوندش


با بغض و ناله میگفت


کاشکی که پر نبودش





آی قصه قصه قصه


نون و پنیر و پسه


هیچ تا حالا شنیدی


تانک ها بشن قناصه





می دونی بعضی وقتها


تانکا قناصه بودن


تا سری رو میدیدن


اون سرو می پروندند





سه راه شهادت کجاست؟


می دونی دوشکا چیه؟


می دونی تانک یعنی چی؟


یا آر پی جی زن کیه؟





آر پی جی زن بلند شد


«وَِِمّا رّمََّیتَ» رو خوند


تانک اونو زودتر زدش


یه جفت پوتین ازش موند





یه بچه بسیجی


اونور میدون مین


زیر شنیهای تانک


له شده بود رو زمین





خودم تو دیده بانی


با دوربین قرارگاه


رفیقمو میدیدم


تو گودی قتلگاه





آر پی جی تو سرش خورد


سرش که از تن پرید


خودم دیدم چند قدم


بدون سر می دوید





هیچ میدونی یه گردان


که اسمش الحدیده


هنوزم که هنوزه


گم شده ناپدیده





اتل متل توتوله


چشم تو چشم گلوله


اگر پاهات نلرزید


نترسیدی قبوله





دیدم که یک بسیجی


نلرزید اصلا پاهاش


جلو گلوله واستاد


زل زده بود تو چشاش





گلوله هم اومدو


از دو چشم مردونه


گذشت و یک بوسه زد


بوسه ای عاشقونه





عاشقی یعنی این که


چشمهایی که تا دیروز


هزار تا مشتری داشت


چندش میاره امروز





اما غمی نداره


چون عاشق خداشه


به جای مردم خدا


مشتری چشاشه





یه شب کنار سنگر


زیر سقف آسمون


میای پیش رفیقت


تو اون گلوله بارون





با اینکه زخمی شده


برات خالی میبنده


میگه من که چیزیم نیست


درد می کشه می خنده





همون هایی که راه


دزدی رو خوب می دونن


ما خون دادیم و اونا


عین زالو میمونن





دشمنای انقلاب


تر سوهای بی پدر


آهای غنیمت خورا


هشّ بابا . یواش تر





ای که به این انقلاب


چسبیدی عین کنه


خط و نشون می کشی


النگوهات ن***ه





فکر نکن علی رو


ماها تنها گذاشتیم


ما اهل کوفه نیستیم


دخلتونو میاریم


دیدگاه ها : نظرات


نویسنده : تنها
ارسال شده در: اشعار دفاع مقدس ، شعر ،
اتل‌ متل‌ یه‌ باغچه‌
اتل‌ متل‌ یه‌ باغچه‌
یه‌ باغچة‌ پر از گل‌
پر از صدای‌ گنجشك‌
پر از صدای‌ بلبل‌

اتل‌ متل‌ یه‌ بابا
یه‌ بابای‌ مهربون‌
براسعیده‌ بابا
برا گلها باغبون‌

پیش‌ گلها نشسته‌
كنارش‌ هم‌ سعیده‌
بابا داره‌ به‌ دختر
باغبونی‌ یادمیده‌

«به‌ اون‌ میگن‌ نسترن‌
این‌ نهال‌ اناره‌
خیلی‌ مواظبش‌ باش‌
تا كه‌ ثمر بیاره‌

اینكه‌ بیخ‌ دیواره‌
اسمش‌ درخت‌ تاكه‌
اینم‌ كود گیاهی‌
براقوّت‌ خاكه‌

به‌ اون‌ میگن‌ گل‌ سرخ‌
به‌ این‌ میگن‌ گل‌ یاس‌
همون‌ كه‌ زیباترین‌
گل‌ باغچه‌ باباس‌

بعداً كنار یاسَم‌
یك‌ گل‌ خوشگل‌ بكار
حالا باغ‌ و آب‌ می‌دیم‌
شیلنگ‌ آب‌ رو بیار»

سعیده‌ با خنده‌ گفت‌:
چه‌ باغچه‌ قشنگی‌
بابا پیش‌ خودش‌ گفت‌:
چه‌ دختر زرنگی‌

وقتی‌ تو باغبونی‌
دختر عین‌ بابا شد
جنگ‌ شد و بابا جونش‌
راهی‌ جبهه‌ها شد

سعیده‌ با خودش‌ گفت‌:
حالا برای‌ گلها
منم‌ كه‌ باغبونم‌
منم‌ به‌ جای‌ بابا

حیاط‌ُ جارو می‌كرد
باغ‌ گل‌ُ آب‌ میداد
به‌ این‌ امید كه‌ روزی‌
بابا به‌ خونه‌ می‌آد

سالها گذشت‌ از اون‌ روز
ولی‌ بابا نیومد
یه‌ روز بلند شد از خواب‌
باغچه‌ رو دید و جیغ‌ زد

چرا باغچه‌ بابا
یكدفعه‌ افسرده‌ شد
گلهای‌ ناز باغچه‌
یك‌ شبه‌ پژمرده‌ شد

روزها و هفته‌ ها
از پی‌ هم‌ می‌رسید
ولی‌ باغچه‌ بابا
رنگ‌ شادی‌ رو ندید

یه‌ روز آفتابی‌
وفتی‌ بلند شد از خواب‌
رفت‌ به‌ كنار باغچه‌
رو شو بشوره‌ با آب‌

با اینكه‌ از اون‌ گلها
نبود هیچی‌ نشونه‌
بوی‌ یاس‌ و گل‌ سرخ‌
پیچیده‌ بود تو خونه‌

یهو دلش‌ شور افتاد
زنگ‌ خونه‌ صدا كرد
مادرش‌ از تو اتاق‌
دویدُ در رو واكرد

پشت‌ در خونشون‌
مرد غریبه‌ای‌ دید
بعدش‌ صدای‌ جیغ‌ِ
مامان‌ جونش‌ رو شنید

«بیا بیا دخترم‌
باید شیرینی‌ بدیم‌
بابات‌ اومد از سفر
بریم‌ خوش‌ آمد بگیم‌»

بیرون‌ دوید از خونه‌
اما بابا رو ندید
ولی‌ بوی‌ گل‌ یاس‌
با گل‌ سرخ‌ُ شنید

چشمها رو بر هم‌ گذاشت‌
بو كشید و بو كشید
ردّ بو رو گرفت‌ُ
به‌ دنبال‌ گل‌ دوید

رسیدش‌ به‌ جائیكه‌
مست‌ بوی‌ گل‌ شدش‌
كنار جسم‌ سختی‌
گیج‌ شدُ افتادش‌

وقتی‌ چشمها رو واكرد
عكس‌ بابا جون‌ رو دید
نفهمیدش‌ چطور شد
روی‌ عكس‌ اون‌ پرید

انگاری‌ كه‌ زیر عكس‌
یه‌ جعبه‌ از جنس‌ چوب‌
گذاشتن‌ و توی‌ اون‌
پُره‌ ز گلهای‌ خوب‌

دلش‌ به‌ تاپ‌ تاپ‌ افتاد
خیلی‌ تند و خیلی‌ زود
در جعبه‌ رو واكرد
بابا توی‌ جعبه‌ بود

مات‌ شد و خیره‌ شد
یواشی‌ گفت‌: «بابا جون‌
چشمها تو واكن‌ بابا
پژمرده‌ای‌ باغبون‌»

دیدش‌ كه‌ از سینة‌
بابا عطر یاس‌ می‌آد
دست‌ و پای‌ لِه‌ شده‌ اش‌
بوی‌ گل‌ سرخ‌ میداد

شاید همون‌ وقتیكه‌
تیر توی‌ سینه‌اش‌ خورد
یاس‌ سفید تو باغچه‌
افسرده‌ گشت‌ و پژمرد

شاید وقتیكه‌ تانكها
رفتند رو پا و دستش‌
گل‌ سرخ‌ تو باغچه‌
پرپر شد و شكستش‌

جیغ‌ زد و ناله‌ زد
كنار باباجون‌ داد
بابا جونو صدا زد
جنازه‌ رو تكون‌ داد

«بابا بیا و ببین‌
یاس‌ تو پژمرده‌ شد
گل‌ سرخ‌ تو باغچه‌
شكست‌ و افسرده‌ شد

یهو صدایی‌ شنید:
«دختركم‌ سعیده‌
بابا قبل‌ شهادت‌
حرف‌ تو رو شنیده‌

ناله‌ نكن‌ دخترم‌
گریه‌ و زاری‌ بسه‌
اینو بگیر عزیزم‌
بذر گل‌ نرگِسه‌

تو نامه‌ آخرش‌
برات‌ نوشته‌ بابا
اینو بكار تو باغچه‌
جای‌ تموم‌ گلها»

بذر گل‌ نرگس‌ُ
محكم‌ گرفت‌ تو دستش‌
با گریه‌ و با ناله‌
بسوی‌ باغچه‌ رفتش‌

با صد هزاران‌ امید
كه‌ توی‌ سینه‌اش‌ داشت‌
بذر گل‌ نرگس‌ُ
بردُ توی‌ باغچه‌ كاشت‌

روزها می‌شست‌ كنارش‌
گریه‌ می‌كرد پای‌ اون‌
زبون‌ گرفته‌ وهی‌
صدا می‌زد: «بابا جون‌»

تا اینكه‌ توی‌ باغچه‌
جای‌ تموم‌ گلها
یك‌ گل‌ نرگس‌ اومد
یك‌ گل‌ ناز و زیبا

حالا توی‌ این‌ خونه‌
یگ‌ گل‌ نرگس‌ هستش‌
هرچی‌ گل‌ پرپره‌
فدای‌ چشم‌ مستش‌


دیدگاه ها : نظرات




تعداد کل صفحات : 2 1 2